Inteligencja emocjonalna – scenariusz lekcji nr 4

Written by on Kwiecień 19, 2017

Przed Tobą scenariusz lekcji wychowawczej rozwijającej w uczniach empatię, komunikację interpersonalną, znajomość emocji. To scenariusz na rozruch inteligencji emocjonalnej do wykorzystania również przez rodziców. Scenariusz jest realizacją projektu Wychowania do Osobistego Rozwoju. Na wykonanie wszystkich zadań potrzebujesz 90 minut. Jeśli nie dysponujesz taką ilością czasu, możesz wybrać najbardziej interesujące ćwiczenia i przeprowadzić tylko część.

Cel

  • poznanie emocji
  • nazwanie emocji
  • wzmocnienie poczucia wartości
  • uważność na drugiego człowieka
  • rozwój empatii
  • rozwój komunikacji interpersonalnej
  • rozwój samoświadomości

Materiały

scenariusz lekcji 5

Część 1

Część pierwsza służy nazywaniu i określaniu emocji, poznaniu skali emocji, rozwinięciu umiejętności rozpoznawania swoich uczuć.

Wszystkie zajęcia zaleca się wykonywać w kręgu, nauczyciel wcześniej przygotowuje klasę.

Anioł

Nauczyciel przygotowuje wcześniej koperty z imieniem i nazwiskiem każdej osoby, miesza je i kładzie na krzesłach tak, by każdy po wejściu do sali miał kopertę z czyimś nazwiskiem.

Uczniowie wchodzą do klasy, a nauczyciel prosi by otworzyli koperty, nie mówić nikomu kogo wylosowali. Następnie instruuje uczniów, by podczas całych zajęć poświęcali tej osobie uwagę, nie mówiąc jej o tym. Prosi by zanotowali w trakcie lekcji 3 rzeczy:

Jak się ta osoba czuła?

Jaki jej nastrój zmieniał się podczas zajęć?

Czego potrzebowała podczas zajęć?

scenariusz lekcji

Emotyczki

Nauczyciel dzieli klasę na  grupy. Każda grupa wybiera jedną osobę, która na chwilę wyjdzie z klasy i będzie czekać na sygnał. Każda grupa dostaje od nauczyciela zadanie.

  1. Radość – pierwsza grupa ma okazać wchodzącemu radość z tego, że przyszedł. Ma sprawić, by wchodząca osoba czuła się wyczekiwana, mile widziana, zaopiekowana.
  2. Zaskoczenie – druga grupa ma okazać wchodzącemu zaskoczenie z tego powodu, że wszedł (mimo, że zostanie poproszony o wejście)
  3. Obojętność – trzecia grupa ma okazać wchodzącemu obojętność, bierność, brak zainteresowania (mimo, że zostanie poproszony o wejście)

Dodatkowo w każdej grupie jedna osoba ma notować co  wchodzący będzie mówił, kolejna –  co będzie robił, a trzecia – jaka była jego mimika.

Po odegraniu scenek nauczyciel prosi  każdą z 3 osób, które weszły do klasy,  o opowiedzenie jak się czują, czego się spodziewali, co im się podobało, a co nie. Następnie grupa konfrontuje to ze swoimi notatkami, w których mają informacje, jak wyglądał język ciała danej osoby i sygnały niewerbalne.

Nauczyciel pyta, czy wiedzą, jaki jest temat przewodni dzisiejszej lekcji. Wyjaśnia pojęcia emocji, empatii i inteligencji emocjonalnej.

Cel: Uczniowie poznają emocje na każdej płaszczyźnie, werbalnej i niewerbalnej, uczą się rozpoznawać uczucia po języku ciała, mimice, gestach, konfrontują swój odbiór postawy drugiego człowieka ze stanem faktycznym. Poznają pojęcie empatii i współodczuwania. 

scenariusz lekcji 7

Emotikon

Nauczyciel wcześniej przygotowuje karteczki z nazwami emocji i wrzuca je do ozdobnego worka lub kapelusza. Wybiera spośród poniższych emocji w zależności od wieku uczniów.

 

  • Złość: furia, wściekłość, uraza, gniew, irytacja, oburzenie, niechęć, obraźliwość, wrogość, nienawiść, szał.
  • Smutek: żal, przykrość, melancholia, użalanie się nad sobą, zniechęcenie, przygnębienie, depresja.
  • Strach: niepokój, obawa, nerwowość, zatroskanie, konsternacja, zaniepokojenie, onieśmielenie, strachliwość, popłoch, przerażenie, fobie i ataki lękowe.
  • Zadowolenie: szczęście, przyjemność, ulga, błogość, rozkosz, radość, uciecha, rozrywka, duma, przyjemność zmysłowa, miły dreszczyk, uniesienie, zaspokojenie, satysfakcja, euforia, zaspokojenie kaprysu, ekstaza, mania.
  • Miłość: akceptacja, życzliwość, ufność, uprzejmość, poczucie bliskości, oddanie, uwielbienie, zaślepienie.
  • Zdziwienie: zaskoczenie, oszołomienie, osłupienie, zdumienie.
  • Wstręt: pogarda, lekceważenie, nieprzychylność, obrzydzenie, odraza, niesmak, awersja.
  • Wstyd: poczucie winy, zażenowanie, zakłopotanie, wyrzuty sumienia, upokorzenie, żal, hańba.

 

Nauczyciel rozdaje uczniom  wycięte z tektury koła i prosi, by narysowali wylosowaną emocję w postaci emotikona. Włącza  Happy Pharella Williamsa . Po skończonym rysowaniu prosi, by uczniowie zrobili Skalę Emocji i  ułożyli na podłodze swoje Emotikony w linii, gdzie lewa strona oznacza negatywne emocje, a prawa pozytywne. Nauczyciel włącza muzykę  Rolling in the deep Adele .

Nauczyciel pyta uczniów, co było trudnego w tym zadaniu. Czy emocje można łatwo sklasyfikować, czy da się je ułożyć na skali, czy każdy ma swoją skalę?

Cel: Nazwanie i poznanie emocji. Zrozumienie przez uczniów, że każdy ma swój indywidualny poziom odczuwania, że dla jednej osoby smutek będzie mniej niepokojący niż np wstyd.

scenariusz lekcji 6

Część 2

Część druga służy rozwojowi empatii, poznaniu swoich granic przestrzeni osobistej, wyklarowaniu umiejętności interpersonalnych.

Dżungla

Nauczyciel każe dobrać się uczniom w pary. Rozdaje szarfy do przewiązania oczu i mówi, że jedna z osób zawiązuje szczelnie oczy. Zadaniem drugiej osoby jest zabrać niewidzącą osobę na wycieczkę po klasie, korytarzu (nauczyciel otwiera drzwi) instruując ją samym słowem. Nie można chwytać się za ręce i pomagać dotykiem. Osoba z zawiązanymi oczami musi zaufać swojemu przewodnikowi. Nauczyciel włącza muzykę Ufam Ci Bisquit Po chwili para zamienia się rolami.

Po skończonym zadaniu nauczyciel pyta uczniów, jak się czuli z tym, że musieli komuś zaufać. Co było dla nich trudne w tym zadaniu. Możliwe odpowiedzi: wiedziałem, że nic mi nie grozi, ale jednak miałem opór, nie potrafiłem się przełamać, to było trudne zaufać tej osobie.

Nauczyciel mówi, że każdy ma swoją granicę komfortu, elastyczności, empatii. Tłumaczy, że może się zdarzyć, że dla nas coś będzie łatwe i będziemy tego oczekiwać od drugiej osoby, a dla niej to będzie coś bardzo trudnego i warto wtedy się nad tym pochylić, poczekać.

scenariusz lekcji 1

Polowanie

Nauczyciel dzieli klasę na 3 grupy i rozdaje wcześniej przygotowane koperty z karteczkami:

  1. cechami  fizycznymi- kosmate, wypukłe, obłe, kwadratowe, okrągłe, twarde, ostre – dla 1 grupy
  2. abstrakcjami – miłość, radość, przyjaźń, sympatia, żal, złość, lojalność – dla 2 grupy
  3. umiejętnościami – żyje, chodzi, leży, siedzi, skacze, widzi, stoi

Każda grupa ma za zadanie znaleźć jak najwięcej rzeczy w klasie odpowiadających ich karteczkom. Nauczyciel włącza muzykę Find me Kings Of Leon.

To nie jest konkurs, największe trudności może mieć grupa z abstrakcjami i po zakończonym zadaniu to należy poddać dyskusji.

Z czym mieli największy  problem? Jak wygląda lojalność? Przyjaźń? Poddać dyskusji, czy uczucia są mierzalne, policzalne, łatwe do opisania.

Cel: Poznanie różnych punktów widzenia, przekonanie się o tym, że każdy człowiek inaczej rozumie np lojalność, próba wejścia w czyjś sposób myślenia, odczuwania.

Można włączyć krótki fragment bajki obrazujący dysonans pomiędzy tym, co widzą inni, a tym co dzieje się w głowie i sercu drugiego człowieka:

Część 3

Ta część nastawiona jest na komunikację interpersonalną, w szczególności empatię i aktywne słuchanie.

Zwierciadło

Uczniowie dobierają się w pary. Jedna osoba z każdej pary wychodzi za drzwi. Nauczyciel w tym czasie daje pozostałym wskazówki: chodzi  o to, by zachowywali się jak ich partnerzy, naśladowali mimikę i gesty drugiej osoby. Podnosili brwi, kiedy ich rozmówca tak zrobi, pocierali ręce, przeczesywali włosy, naśladowali dosłownie każdy gest osoby z swojej pary, nie zdradzając oczywiście że to zamierzone. Uczniowie wchodzą do sali i dołączają do swojej pary. Nauczyciel włącza muzykę I like you Bena Rectora

Uczniowie rozmawiają ze sobą na wybrane tematy, ważne by poinstruowaniu uczniowie pilnowali swojego zadania. Po przesłuchaniu muzyki nauczyciel pyta niewtajemniczonych uczniów, jak się czuli, czy coś zaobserwowali. Uczniów ze wskazówkami pyta, czy łatwiej im się słuchało, jakie mają spostrzeżenia.

Cel: zrozumienie, jak ważne jest aktywne słuchanie, mowa ciała, komunikacja niewerbalna. Ile więcej można dowiedzieć się o drugim człowieku, słuchając go nie tylko uchem, ale okiem i sercem.

Ucho

Uczniowie dzielą się w pary. Nauczyciel wydaje polecenie, by każdy z nich opowiedział drugiej osobie o sobie coś ważnego.  Słuchający nie może nic mówić, może jedynie podtrzymywać kontakt wzrokowy, może dotknąć ręki, ramienia rozmówcy, chcąc okazać mu swoją aprobatę, zrozumienie. Później zamiana. Nauczyciel włącza Ariel Bent’a

Po skończonych rozmowach nauczyciel pyta o wrażenia: jak im się rozmawiało z osobą, która tylko słuchała, czy było w tym słuchaniu dla nich coś nowego, czy czuli się zrozumiani. Czy aktywnie słuchając, dowiedzieli się więcej o swoim koledze/koleżance z klasy?

Cel: zrozumienie przez uczniów, że słuchamy nie tylko uchem i najważniejsze jest to, co niewidoczne dla oczu.

canola-1963802_1280

Podsumowanie

Nauczyciel prosi, by przeczytać swojemu Aniołowi to, co wynotowaliśmy na jego temat podczas zajęć. [patrz ćwiczenie 1] Prosi o podzielenie się refleksją, czy to było trudne zadanie mieć uważność na kogoś podczas zajęć. Pyta uczniów, czy pamiętali o tym, czy to poznali swojego Anioła lepiej, czy coś ich zaskoczyło. Pyta, czy dowiedzieli się o sobie czegoś nowego? np marszczę nos, kiedy myślę itp.

Prosi uczniów o podzielenie się opinią, co wynieśli z tych zajęć. Mówi, że to trudne, ale bardzo ważne mieć uważność na emocje drugiego człowieka, że trzeba je akceptować, a wiedza o naszym stanie emocjonalnym pozwoli nam panować nad naszymi uczuciami.

Na koniec można włączyć krótki filmik:

 


Włożyłam dużo pracy i serca w przygotowanie tego wpisu. Zależy mi, by ludzie odkrywali swój potencjał, rozwijali się i zmieniali swoje życie na lepsze. Podziel się, jeśli uważasz go za wartościowy. Dziękuję!

 


Tagged as , , , , , , ,



  • Jejku, czuję motyle w brzuchu na myśl o tym, że kiedyś przeprowadzę taką lekcję z moimi dzieciakami! Super, że zrezygnowałaś z ławek 🙂 Anioł – rewelacja, emotyczki – cudowne, a film z brokułkiem – doskonały 🙂 Nie jestem w stanie sobie wyobrazić, ile pracy włożyłaś w przygotowanie tych zajęć! Przyznaj się, ile godzin nam poświęciłaś? Bajka o przyjaźni przepiękna i na dodatek bez głosu 🙂 I fajnie, że przy zabawie dałaś muzykę, to uczniów z pewnością ośmieli. Już nie mogę się doczekać opinii naszych pilotażowców 🙂

    • Kochana, ja już tego w godzinach na liczę, ja po prostu to mam ciągle w głowie! Pewnie masz to samo – wstajesz i już o tym myślisz, kładziesz się i znów o tym myślisz;)